تا پارسال مراسم عزای کسی میرفتم همش محو ادمهایی بودم که زود اشکشون در میومد و بیشترر از صاحب عزا ماتم میگرفتن و گریه میکردن.هرگز برای مرگ کسی نتونستم گریه کنم.تا دیروز که مراسم عزای یکی از آشناها رفتم اشک از چشمام پاک نمیشود.از پارسال که برادرم رو از دست دادم و این غم رو حس کردم منم مثل همون آدمها تو مراسم های عزا خیلی راحت اشکم در میاد.
ادمها وقتی خلاء و نبود کسی رو تجربه میکنن درد دیگران رو خیلی راحتتر حس میکنن میفهمن اون ادم چی حسی داره الان چقدر تنهاست و چقدر گریه ارومش میکنه.ادمها برای درد ها و بی کسی های خودشونه که گریه میکنن.
برچسب:
نویسنده: محمد شاکری